الهم عجل الولیک الفرج

..و ماه رمضان هم آمد

فرا رسیدن ماه میهمانی خدا بر شما روزه داران مبارک

نوشته شده توسط وحید شریف زاده(جوانان منتظر) در پنجشنبه هفتم شهریور 1387

ماه رمضان در ميان ماه‏هاى سال، از امتياز و جايگاه ويژه‏اى برخوردار است. ماه مبارك رمضان، ماه معنويت، ماه خودسازى، ماه نزول قرآن و ماه خدا (شهراللّه) است. شب قدر كه از هزار ماه افضل است، در اين ماه قرار دارد.

پيامبر اكرم صلى‏الله‏عليه‏و‏آله روزى خطبه‏اى ايراد فرمودند و طى آن، حلول قريب‏الوقوع ماه روزه را به مردم مژده دادند و بركات و انوار اين ماه را برشمردند و فرمودند:

«مردم! ماه خدا همراه با بركت، رحمت و آمرزش فرا مى‏رسد. اين ماه در پيشگاه خدا از همه ماه‏ها افضل، روزهاى آن از همه روزها افضل، شب‏هاى آن از همه شب‏ها افضل و ساعاتش از همه ساعات، افضل است. در اين ماه به ميهمانى خدا دعوت شده‏ايد و نيز در اين ماه، مشمول كرم خداوند گشته‏ايد. نَفَس‏هاى شما در اين ماه، تسبيح، خوابتان عبادت، عملتان مقبول و دعاى شما مستجاب است. پس با نيّت‏هاى راستين و دل‏هاى پاك، از خدا بخواهيد كه شما را در اين ماه توفيق روزه آن؛ و تلاوت كتاب خدا را روزى گرداند».

«بدبخت كسى است كه در اين ماه بزرگ از آمرزش خداوند، محروم باشد...(1)».

«روزه اين نيست كه انسان نخورد و نياشامد، بلكه وقتى كه روزه گرفتى بايد گوش، چشم، زبان، شكم و دستگاه تناسلى تو نيز روزه بگيرد. [در ماه رمضان [دستت و شهوتت را نگه‏دار و جز در خير و نيكى، بيشتر سكوت كن و با خدمتكارت به نرمى و مدارا رفتار كن

روزه‏داران، در پرتو تقوا و پاك‏سازى روح و جان، از فيوض و بركات ماه رمضان برخوردار مى‏شوند. امام صادق عليه‏السلام فرمود: «روزه‏دار، دوبار خوشحال مى‏شود: يك بار هنگام افطارش، و بار ديگر هنگام ديدار خداوند متعال». [روز قيامت(2)].

البته روزه‏دارى تنها خوددارى از خوردن و آشاميدن نيست. پيامبر اسلام صلى‏الله‏عليه‏و‏آله فرمودند: «نخوردن و نياشاميدن، پايين‏ترين درجه روزه‏دارى است(3)»، بلكه روزه‏دار واقعى، كسى است كه تمام اعضاى بدن او روزه‏دار باشد و به هيچ گناهى، آلوده نشود. امام صادق عليه‏السلام فرمود: «روزه اين نيست كه انسان نخورد و نياشامد، بلكه وقتى كه روزه گرفتى بايد گوش، چشم، زبان، شكم و دستگاه تناسلى تو نيز روزه بگيرد. [در ماه رمضان] دستت و شهوتت را نگه‏دار و جز در خير و نيكى، بيشتر سكوت كن و با خدمتكارت به نرمى و مدارا رفتار كن(4)».

لازمه ايمان، اين است كه انسان مؤمن، عبادات را با شوق و علاقه انجام دهد. با توجه به ويژگى‏هاى معنوى ماه مبارك رمضان، طبيعى است كه هر فرد مؤمنى از روزه استقبال كند و از فرارسيدن رمضان، خوشحال و از سپرى شدنش افسرده گردد.

جا دارد كه مؤمنان، با شور و علاقه به استقبال ماه رمضان بروند و نه تنها با گرفتن روزه استحبابى يا غبارروبى مساجد، بلكه با چراغانى و برپايى مراسم و امثال اينها -همچون برخى از كشورهاى اسلامى ديگر- در سطح جامعه، حلول ماه رمضان را جشن بگيرند و ابراز شادمانى كنند و نخبگان مذهبى نيز در اين زمينه، فرهنگ‏سازى كنند، به طورى‏كه به مرور، به صورت يك فرهنگ مذهبى درآيد.

امام سجّاد عليه‏السلام در صحيفه سجّاديّه در دعاى وداع با ماه رمضان، از سپرى شدن اين ماه، از دل و جان ابراز تأثّر و اندوه كرده، نوزده بار با تجليل و احترام به اين ماه سلام مى‏كند. امام ضمن اين دعا، به پيشگاه پروردگار عرض مى‏كند:

«خدايا تو ماه رمضان را از جمله آن وظايف ممتاز و فرائض مخصوص قرار داده‏اى. همان ماه رمضان كه آن را از همه ماه‏ها، اختصاص بخشيده‏اى و از همه زمان‏ها و روزگارها برگزيده‏اى و بر همه اوقات سال، برترى داده‏اى، به سبب قرآن و نورى كه در آن فرو فرستاده‏اى و به سبب آنكه ايمان را در آن ماه مضاعف ساخته‏اى و روزه را در آن ماه واجب كرده‏اى و بپا خاستن براى عبادت را در آن ترغيب فرموده‏اى، و شب قدر را در آن تجليل نموده‏اى. آن شب قدر را كه خود از هزار ماه بهتر است، ما را به سبب آن بر ساير امت‏ها تفضيل داده‏اى و به فضيلت آن به جاى [از ميان] اهل ملت‏ها [شريعت‏ها[ برگزيده‏اى.

از اين رو، روزش را -به فرمان تو- روزه داشتيم و شبش را -به يارى تو- به عبادت برخاستيم در حالى كه به وسيله صيام و قيامش، خود را در معرض آن رحمتى كه ما را بر آن عرضه كرده‏اى درآورديم، و آن‏را وسيله ثواب تو قرار داديم. و تو به عطاى خواسته‏ها قادرى، و به آنچه از فضل و احسانت مسألت شود بخشنده‏اى، و به هر كس كه آهنگ قرب تو كند، نزديكى.

و اين ماه در ميان ما ستوده زيست و با ما پسنديده مصاحبت كرد و بهترين سودهاى جهانيان را بهره ما ساخت و آنگاه به هنگام پايان يافتن وقت و سرآمدن مدت و كامل شدن شماره‏اش از ما جدا شد. پس ما آن را مانند كسى وداع مى‏كنيم كه فراقش بر ما دشوار آمده و روى برتافتنش ما را به وحشت افكنده و او را بر ذمّه ما پيمانى نگاه داشتنى، و حرمتى رعايت كردنى و حقى گزاردنى، لازم شده. از اين رو همگى مى‏گوييم: «سلام بر تو اى بزرگ‏ترين ماه خدا و اى عيد دوستان خدا. سلام بر تو اى گرامى‏ترين مصاحب از ميان اوقات و اى بهترين ماه در ايام و ساعات، سلام بر تو اى ماهى كه برآمدن كامها در آن، آسان، و اعمال نيك در آن منتشر و فراوان است. سلام بر تو اى همنشينى كه چون پديد آيد، احترامش بزرگ، و چون ناپديد شود فقدانش دردناك است. و اى مايه اميدى كه فراقش رنج فزاست! سلام بر تو!...(5)».

با توجه به مجموع آنچه گذشت، جا دارد كه مؤمنان، با شور و علاقه به استقبال ماه رمضان بروند و نه تنها با گرفتن روزه استحبابى يا غبارروبى مساجد، بلكه با چراغانى و برپايى مراسم و امثال اينها -همچون برخى از كشورهاى اسلامى ديگر- در سطح جامعه، حلول ماه رمضان را جشن بگيرند و ابراز شادمانى كنند و نخبگان مذهبى نيز در اين زمينه، فرهنگ‏سازى كنند، به طورى‏كه به مرور، به صورت يك فرهنگ مذهبى درآيد.

--------------------------------------------------------------------------------
منابع:
1. ايّها الناس انّه قد اقبل اليكم شهر اللّه بالبركة و الرحمة و المغفرة، شهر هو عنداللّه افضل الشهور و ايّامه افضل الأيّام و لياليه افضل الليالى و ساعاته افضل الساعات و هو شهر دعيتم فيه الى ضيافة اللّه و جعلتم فيه من اهل كرامة اللّه، انفاسكم فيه تسبيح و نومكم فيه عبادة و عملكم فيه مقبول و دعاؤكم فيه مستجاب. فاسألو اللّه ربّكم بنيّاتٍ صادقة و قلوبٍ طاهرة أن يوفّقَكُم لصيامه و تلاوة كتابه فإنّ الشّقىّ مَن حرم غفران‏اللّه فى هذا الشهر العظيم.... (صدوق، محمد بن على بن بابويه، عيون اخبارالرضا، بيروت، مؤسسة العلمى للمطبوعات، ج 2، ص 256، حديث 53).

2. للصّائم فرحتان: فرحة عند افطاره و فرحة عند لقاءاللّه عزّ و جلّ. (شيخ صدوق، كتاب الخصال، قم، مؤسّسة النشر الإسلامى، 1362، ج1، باب‏الإثنين، حديث 41، ص 44).

3. أيسر ما افترض اللّه على الصائم فى صيامه ترك الطعام و الشراب. (حرّ عاملى، وسائل‏الشيعه، بيروت، دار احياء التراث العربى، ط4، 1391هـ، ج 7، كتاب الصوم، ابواب آداب الصائم، باب 11، حديث 11، ص 118).

4. ليس الصيام من الطعام و الشراب أن لا يأكل الانسان و لا يشرب فقط، لكن اذا صُمت، فَلْيَصم سَمعكَ و بصرك و لسانك و بطنك و فرجك، اِحْفَظْ يدك و فرجك و اَكْثِرِ السكوت اِلاّ مِن خير و اَرْفِق بخادمك. (حرّ عاملى، همان، حديث 10).

5. صحيفه سجّاديّه، ترجمه سيد صدرالدين صدر بلاغى، تهران، حسينيّه ارشاد، دعاى 45

نوشته شده توسط وحید شریف زاده(جوانان منتظر) در پنجشنبه هفتم شهریور 1387

لينك مطلب

پیامهایی گرانبها از امام صادق در مورد روزه

1-پايه‏هاى اسلام
قال الباقر عليه السلام:

بنى الاسلام على خمسة اشياء، على الصلوة و الزكاة و الحج و الصوم و الولايه.

امام باقر عليه السلام فرمود:

اسلام بر پنج چيز استوار است، برنماز و زكات حج و روزه و ولايت (رهبرى اسلامى).فروع كافى، ج 4 ص 62، ح 1

2-فلسفه روزه
قال الصادق عليه السلام:

انما فرض الله الصيام ليستوى به الغنى و الفقير.

امام صادق عليه السلام فرمود:

خداوند روزه را واجب كرده تا بدين وسيله دارا و ندار (غنى و فقير) مساوى گردند.

من لا يحضره الفقيه، ج 2 ص 43، ح 1

3-روزه آزمون اخلاص
قال اميرالمومنين عليه السلام:

فرض الله ... الصيام ابتلاء لاخلاص الخلق‏امام على عليه السلام فرمود:

خداوند روزه را واجب كرد تا به وسيله آن اخلاص خلق را بيازمايد.

نهج البلاغه، حكمت 252

4-روزه ياد آور قيامت
قال الرضا عليه السلام:

انما امروا بالصوم لكى يعرفوا الم الجوع و العطش فيستدلوا على فقر الاخر.

امام رضا عليه السلام فرمود:

مردم به انجام روزه امر شده‏اند تا درد گرسنگى و تشنگى را بفهمند و به واسطه آن فقر و بيچارگى آخرت را بيابند.

وسائل الشيعه، ج 4 ص 4 ح 5 علل الشرايع، ص 10

5-روزه زكات بدن
قال رسول الله صلى الله عليه و آله لكل شيئى زكاة و زكاة الابدان الصيام.

رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود:

براى هر چيزى زكاتى است و زكات بدنها روزه است.

الكافى، ج 4، ص 62، ح 3

6-روزه سپر آتش
قال رسول الله صلى الله عليه و آله:

الصوم جنة من النار.

رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود:

روزه سپر آتش (جهنم) است. «يعنى بواسطه روزه گرفتن انسان از آتش جهنم در امان خواهد بود.»

الكافى، ج 4 ص 162

7-اهميت روزه
الصوم فى الحر جهاد.

رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود:

روزه گرفتن در گرما، جهاد است.

بحار الانوار، ج 96، ص 257

8-روزه نفس
قال اميرالمومنين عليه السلام

صوم النفس عن لذات الدنيا انفع الصيام.

اميرالمومنان على عليه السلام فرمود:

روزه نفس از لذتهاى دنيوى سودمندترين روزه‏هاست.

غرر الحكم، ج 1 ص 416 ح 64

9-روزه واقعى
قال اميرالمومنين عليه السلام

الصيام اجتناب المحارم كما يمتنع الرجل من الطعام و الشراب.

امام على عليه السلام فرمود:

روزه پرهيز از حرامها است همچنانكه شخص از خوردنى و نوشيدنى پرهيز مى‏كند.

بحار ج 93 ص 249

10-برترين روزه
قال اميرالمومنين عليه السلام

صوم القلب خير من صيام اللسان و صوم اللسان خير من صيام البطن.

امام على عليه السلام فرمود:

روزه قلب بهتر از روزه زبان است و روزه زبان بهتر از روزه شكم است.

غرر الحكم، ج 1، ص 417، ح 80

11-روزه چشم و گوش
قال الصادق عليه السلام

اذا صمت فليصم سمعك و بصرك و شعرك و جلدك.

امام صادق عليه السلام فرمود:

آنگاه كه روزه مى‏گيرى بايد چشم و گوش و مو و پوست تو هم روزه‏دار باشند.«يعنى از گناهان پرهيز كند.»

الكافى ج 4 ص 87، ح 1

12-روزه اعضا و جوارح
عن فاطمه الزهرا سلام الله عليها

ما يصنع الصائم بصيامه اذا لم يصن لسانه و سمعه و بصره و جوارحه.

حضرت زهرا عليها السلام فرمود:

روزه‏دارى كه زبان و گوش و چشم و جوارح خود را حفظ نكرده روزه‏اش به چه كارش خواهد آمد.

بحار، ج 93 ص 295

13-روزه ناقص
قال الباقر عليه السلام

لا صيام لمن عصى الامام و لا صيام لعبد ابق حتى يرجع و لا صيام لامراة ناشزة حتى تتوب و لاصيام لولد عاق حتى يبر.

امام باقر عليه السلام فرمود:

روزه اين افراد كامل نيست:

1 - كسى كه امام (رهبر) را نافرمانى كند.

2 - بنده فرارى تا زمانى كه برگردد.

3 - زنى كه اطاعت‏شوهر نكرده تا اينكه توبه كند.

4 - فرزندى كه نافرمان شده تا اينكه فرمانبردار شود.

بحار الانوار ج 93، ص 295.

14-روزه بى ارزش
قال اميرالمومنين عليه السلام

كم من صائم ليس له من صيامه الا الجوع و الظما و كم من قائم ليس له من قيامه الا السهر و العناء.

امام على عليه السلام فرمود:

چه بسا روزه‏دارى كه از روزه‏اش جز گرسنگى و تشنگى بهره‏اى ندارد و چه بسا شب زنده‏دارى كه از نمازش جز بيخوابى و سختى سودى نمى‏برد.

نهج البلاغه، حكمت 145

15-روزه و صبر
عن الصادق عليه السلام فى قول الله عزوجل

«واستعينوا بالصبر و الصلوة‏»

قال: الصبر الصوم.

امام صادق عليه السلام فرمود: خداوند عزو جل كه فرموده است: از صبر و نماز كمك بگيريد، صبر، روزه است.

وسائل الشيعه، ج 7 ص 298، ح 3

16-روزه و صدقه
قال الصادق عليه السلام

صدقه درهم افضل من صيام يوم.

امام صادق عليه السلام فرمود

يك درهم صدقه دادن از يك روز روزه مستحبى برتر و والاتر است.

وسائل الشيعه، ج 7 ص 218، ح 6

17-پاداش روزه
قال رسول الله صلى الله عليه و آله: قال الله تعالى

الصوم لى و انا اجزى به

رسول خدا فرمود خداى تعالى فرموده است:

روزه براى من است و من پاداش آن را مى‏دهم.

وسائل الشيعه ج 7 ص 294، ح 15 و 16 ; 27 و 30

18-جرعه نوشان بهشت
قال رسول الله صلى الله عليه و آله

من منعه الصوم من طعام يشتهيه كان حقا على الله ان يطعمه من طعام الجنة و يسقيه من شرابها.

رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود:

كسى كه روزه او را از غذاهاى مورد علاقه‏اش باز دارد برخداست كه به او از غذاهاى بهشتى بخورانند و از شرابهاى بهشتى به او بنوشاند.

بحار الانوار ج 93 ص 331

19-خوشا بحال روزه داران
قال رسول الله صلى الله عليه و آله

طوبى لمن ظما او جاع لله اولئك الذين يشبعون يوم القيامة

رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود:

خوشا بحال كسانى كه براى خدا گرسنه و تشنه شده‏اند اينان در روز قيامت‏سير مى‏شوند.

وسائل الشيعه، ج 7 ص 299، ح‏2.

20-مژده به روزه‏داران
قال الصادق عليه السلام

من صام لله عزوجل يوما فى شدة الحر فاصابه ظما و كل الله به الف ملك يمسحون وجهه و يبشرونه حتى اذا افطر.

امام صادق عليه السلام فرمود:

هر كس كه در روز بسيار گرم براى خدا روزه بگيرد و تشنه شود خداوند هزار فرشته را مى‏گمارد تا دست‏به چهره او بكشند و او را بشارت دهند تا هنگامى كه افطار كند.

الكافى، ج 4 ص 64 ح 8; بحار الانوار ج 93 ص

نوشته شده توسط وحید شریف زاده(جوانان منتظر) در پنجشنبه هفتم شهریور 1387

لينك مطلب

داستانهایی از امام زمان عج

۱-مرحوم ایت الله سید محمد باقر مجتهد سیستانی پدر ایت الله حاج سید علی سیستانی تصمیم می گیرد برای تشرف به محضر امام زمان چهل جنعه در مساجد شهر مشهد زیارت عاشورا بخواند .در یکی از جمعه های اخر نوری را مشاهده می کند از خانه ای نزدیک به مسجد به سوی خانه می رود و می بیند حضرت ولی عصر عج در یکی از اتاقهای ان خانه تشریف دارند و در میان اتاق جنازه ای قرار دارد پارچه ای سفید روی ان کشیده شده ایشان می گویند هنگامی که وارد شدم اشک می ریختم سلام کردم حضرت به من فرمودند چرا این گونه به دنبال من می گردی و این رنجها را متحمل می شوی مثل این باشد که به جنازه اشاره کردند تا من به دنبال شما بیایم.بعد فرمودند این بانویی است که در دوره ی کشف حجاب رضا شاه هفت سال از خانه بیرون نیامد تا چشم نا محرم به او بیافتد

نوشته شده توسط وحید شریف زاده(جوانان منتظر) در پنجشنبه هفتم شهریور 1387

لينك مطلب

گالری عکس

نوشته شده توسط وحید شریف زاده(جوانان منتظر) در دوشنبه هفتم مرداد 1387

لينك مطلب

فرازهايى از توقيعات مقدّس حضرت بقية اللّه الاعظم (عج)

راه رسيدن به معارف الهى

«طلب المعارف من غير طريقنا اهل البيت مساوق لانكارنا» منقول از دين و فطرت، ج 1

جستجوى معارف، جز از راه ما خاندان رسول خدا (صلى الله عليه وآله وسلم) برابر با انكار ماست.

دعاى حضرت

lاللهم انا نرغب اليك فى دولة كريمة تعزبها الاسلام واهله و تذل بها النفاق و اهله ...

خداوندا! ما از تو اميد داريم كه دولت بزرگوارى را كه به اسلام و پيروانش عزت بخشد و نفاق و حاميانش را خوار گرداند، برقرار سازى.

راويان احاديث

(وَأَمَّا الْحَوادِثُ الْواقِعَةُ فَارْجِعُوا فيها إِلى رُواةِ حَديثِنا، فَإِنَّهُمْ حُجَّتي عَلَيْكُمْ وَأَنَا حُجَّةُ اللّه).

و اما در مورد مسائل و حوادث جديدى كه براى شما پيدا مىشود، به كسانى كه احاديث ما را روايت مىكنند رجوع كنيد. (به كسانى كه سخنان ما خاندان رسالت را براى شما مىگويند مراجعه كنيدو نه به كسانى كه از خودشان در مىآورند.) و اين دسته حجّت من بر شمايند و من حجّت خدا بر همه شما هستم.»

معرفى امام زمان

(أَنَا بَقِيَّةُّ اللّهِ في أَرْضِهِ وَالْمُنْتَقِمُ مِنْ أَعْدائِهِ، أَنَا خاتَمُ الْأوْصِياءِ وَبي يَرْفَعُ اللّهُ الْبلاءَ عَنْ أَهْلي وَشيعَتي).

من باقيمانده خدا در زمين او و انتقام گيرنده از دشمنان او هستم ، من پايان بخش سلسله جانشينان پيامبرم و بسبب من است كه خداوند بلاها را از خاندان و شيعيان من درو مىنمايد

الامام المهدي(عليه‏السلام)، بيروت، مؤسسة الوفاء، ص 543 - 542نقلاً عن الزام الناصب، ج 1ص 352 _ 353

اداء حق اللّه

(وَنَحْنُ نَعْهَدُ إلَيْكَ أَيُّهَا الْوَليُّ الْمُخْلِصُ الْمُجاهِدُ فِينا الظّالِمِينَ أَيَّدَكَ اللّهُ بِنَصْرِهِ الّذي أَيَّدَ بِهِ السَّلَفَ مِنْ أَوْلِيائِنَا الصّالِحِينَ: أَنّهُ مَنِ اتَّقى رَبّهُ مِنْ إخْوانِكَ فِي الدِّينِ، وَأَخْرَجَ مِمّا عَلَيْهِ إِلى مُسْتحقِّيهِ، كان آمِناً مِنَ الْفِتْنَةِ الْمُبْطِلَةِ، وَمِحَنِها الْمُظْلِمَةِ الْمُضِلَّةِ ومَنْ بَخِلَ مِنْهُمْ بِما اَعادَهُ اللّهُ مِنْ نِعْمَتِهِ عَلى مَنْ أمَرَهُ بِصِلَتِهِ، فَإنّهُ يَكُونُ خاسِراً بِذلِكَ لأُوْلاهُ و اخريه).

ما با شما عهد مىكنيم كه هركسى از برادران دينى شما (شيعيان) كه تقوى را سرمايه خويش قرار دهد از فتنههاى گمراه كننده ظلمت خيز در امان خواهد بود و اگر كسى بر خلاف وظيفه رفتار كرده، از آنچه بايد عمل كند بخل ورزد، مسلماً خسران و زيان دو جهان نصيبش خواهد شد.

(الاحتجاج، ج 2ص 499 بحار الانوار، ج 53ص 177 (م. خ)، (نقلاً عن الاحتجاج).

زمان ظهور

واما ظهور الفرج فانه الى الله عزوجل، كذب الوقاتون،

اما وقت ظهور ما موكول و منوط به اراده خداوند عزوجل است و هر كس براى ظهور ما وقت تعيين كند دروغ گفته است.

نوشته شده توسط وحید شریف زاده(جوانان منتظر) در دوشنبه هفتم مرداد 1387

لينك مطلب

عکس روز

به امید ظهورش

نوشته شده توسط وحید شریف زاده(جوانان منتظر) در جمعه بیست و یکم تیر 1387

لينك مطلب

وظيفه ما در دوران غيبت

دير زمانى است كه دوران غيبت حضرت مهدى(عج), روزنه اى براى سـوء استفاده طاغوتيان و مستكبـران هر عصـرى قـرار مـى گـرفته و ـ با تاءسف فراوان ـ برخى ساده لوحان دور ازبينـش و بصيرت نيز همنوا با قـدرت هاى ستمگـر, ظاهـرى زيبا و فـريبنـده از گفتار آنان را گـرفته, نه تنها خـود, بلكه بسيـارى ديگـر را نيز دچـار غفلت و گمراهى مى كنند.
آنچه در دستـور كار استعمارگران در كشـورهاى اسلامـى بـراى رواج تفكر واژگونه اى در باره ((قضا و قدر)) و تـوجيه شيوه حكـومتهاى غاصب با عبارت ((اينها همه از طرف خداست و چاره انديشى در ايـن مـورد بى فايده است.)) و يا ارايه سخنانى در باره ((تزييـن بهشت و دوزخ در مقـابل ديـدگان مسلمانان و ايـن نكته كه شما مكلف به امور زندگى دنيا نيستيد و در پىآن تـوسعه دادن حلقه هاى تصـوف و تشـويق افراد به روحيه زهد و كناره گيرى از دنيا))..., هدفـى جز دميدن روحيه خمودى, سستى و بى حالى در برابر ظلـم و ستـم نبـوده است.
در دهه هاى اخير شيـوه هاى جديدى در دوران غيبت ارائه مـى شـود كه پـىآمـدهاى آن به دورى از مسـووليت سنگيـن هريك از ما در برابر خداوند, اولياى الهى و جامعه اى كه در آن زندگى مى كنيـم, خـواهد بـود. ايـن راهكـارهـاى انحـرافـى كه به طـور عمـده از افكــار تئوريسينهاى استعمارى و جـاسـوسهاى كهنه كار و آشنا به افكـار و عقايد مسلمانان تراوش مـى كنـد, به دنبال گشـوده نگه داشتـن راه چپاول و غارت ذخاير فكرى, فـرهنگـى و اقتصادى جامعه هاى مختلف ـ بويژه مذهب پـويا, زنده و بالنده شيعى ـ بـوده و با لعاب ظواهر مذهبـى سعى در رخنه هميشگـى و مانـدگار در افكار, آداب و رسـوم ملى مذهبى مسلمانان دارد.

نوشته شده توسط وحید شریف زاده(جوانان منتظر) در جمعه بیست و یکم تیر 1387

لينك مطلب

آغاز غيبت و داستان سرداب

پس از در گذشت و يا شهادت امام حسن(ع), مائموران خليفه عباسى حركت گسترده اى را آغاز كردند و به جست و جوى فرزند و جانشين آن حضرت پرداختند(1). در هر جا كه احتمال وجود امام زمان(ع) را مى دادند, حضور مى يافتند. هدف آنان از هجوم به منزل امام حسن(ع) و اذيت و آزار بنى هاشم, دستگيرى و قتل فرزند امام حسن(ع) بود. اين پيگيرى خطرى بزرگ براى آينده امامت بود, كه با قد رت و حكمت پروردگار مهدى(ع) از نظرها پنهان گرديد و از خطرها به دور ماند.
در آغاز غيبت, ميان علما و دانشمندان اختلاف است. سه نظر در آن وجود دارد:
1. گروهى مانند شيخ مفيد(ره) آغاز غيبت صغرا را از هنگام ولادت حضرت مهدى(ع) به شمار آورده اند(2); زيرا از همان سالهاى آغازين ولادت, آن حضرت غيبت نسبى داشت و شمارى اندك از ياران, وى را مشاهده كردند.
بنابراين نظر, دوره غيبت صغرا تقريباً 74 سال مى شود, يعنى از آغاز ولادت, تا پايان سفارت آخرين سفير حضرت.
2. برخى بر آنند كه غيبت صغرا, از سال 260 ه. ق. يعنى سال درگذشت امام حسن(ع) آغاز شد و اين مدت, تا شروع غيبت كبرا, دوران آمادگى شيعيان و اُنس آنان به جدايى از امام زمان(ع) نام گرفت. اين دوران تقريباً هفتاد ساله, غيبت همه جانبه نبود. سفيرانى رابط بين امام ومردم بودند و مردم با واسطه, پرسشهاى دينى و دنيايى خود را از آن حضرت دريافت مى كردند.
3. گروهى آغاز غيبت امام(ع) رااز زمانى مى دانند كه مائموران خليفه به منزل حضرت در سامرا, هجوم آوردند, تا وى را دستگير كنند و آن حضرت در آن هنگام, در سرداب و همان جا, از ديده ها پنهان شد و تاكنون, در آن جا, بدون آب و غذا زندگى مى كند و روزى از آن جا ظهور خواهد كرد.
اين داستان چنان شهرت يافته كه وى را (صاحب سرداب) لقب داده اند(3).
در پاسخ اين سخنان بايد گفت: در منابع شيعى و كتابهاى اماميه, هيچ نامى از (سرداب) نيست. نويسندگان اهل سنت در نوشته هاى خود بر اين نظر اصرار مى ورزند ومتائسفانه اين مسائله دستاويز حمله نا آگاهانه برخى از آنان به تشيع گرديده است(4). پنداشته اند كه شيعيان در ميانه سرداب, امام خودرا مى جويند و ظهورش را از آن نقطه انتظار مى كشند; از اين روى, تهمتهايى به شيعه زده اند و زحمت مراجعه به منابع شيعى را در اين زمينه به خود نداده اند.
البته داستان حمله مائموران معتضد عباسى به منزل امام(ع) و برخورد آنان با آب فراوان و ديدن فردى كه در گوشه اى نشسته و عبادت مى كند و سپس هجوم به طرف وى و ناكام شدن آنان از دستگيرى وى, در برخى از منابع شيعى آمده است, اما در اين نقل, بر فرض صحت سند و دلالت آن: اولاً, از (سرداب) نامى برده نشده است ثانياً, حمله ديگرى كه از ناحيه معتضد صورت گرفته خلاف آن چيزى را كه اهل سنت مى گويند, ثابت مى كند زيرا بنابراين نقل, امام(ع) آن محلّ را ترك كرد و از پيش چشم مائموران گريخت و در نتيجه, در سرداب نيست(5).
منشائ خرده گيريهاى نا آگاهانه برخى به شيعه, در اين زمينه, آن است كه شيعيان به بخشى از حرم عسكريين در سامرا, يعنى (سرداب) احترام و توجه خاصى دارند و آن را زيارت مى كنند. خاطره هاى امامان خويش را گرامى مى دارند و آن مكان را مورد عنايت قرار مى دهند. و اين نه به خاطر آن استكه امام زمان(ع) در ين جا مسكن گزيده است و زندگى مى كند, بلكه از آن جهت كه زمانى مركز عبادت و سكونت چند تن از امامان راستين تشيع بوده است.
و ما حب الديار شقفن قلبى ولكن حبّ من سكن الديار گذشته از اين, بر اساس احاديث فراوانى كه در منابع شيعى وجود دارد, شيعيان بر اين باورند كه امام زمان(ع) در ميان مردم در رفت و آمد است و در مراسم حج و مانند آن شركت مى جويد و مانند يوسف كه برادرانش را مى شناخت وآنان وى را نمى شناختند, دوستان خويش را مى شناسد و...(6) بنابراين, داستان غيبت حضرت مهدى(ع) در سرداب سامرا و زندگى كردن حضرت در آن مكان, بهتان و دروغى بيش نيست و هيچ يك از بزرگان شيعه, چنين باورى نداشته و ندارند.